کشف مقبرۀ 2600 سالۀ فردی که خاکسترش در ظرف شراب دفن شده بود

فرادید| این آرامگاه که «مقبره ۱۰۱۸۸» نام گرفته، به دلیل ساختار مکعب‌شکل سنگی و همچنین وجود یک ظرف وارداتی یونانی در مرکز آن، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. تنها دو نمونه مشابه پیش از این در پونتچانیانو شناخته شده بود و به همین دلیل، کشف جدید اطلاعات ارزشمندی درباره آیین‌های تدفین و جایگاه اجتماعی نخبگان این مرکز باستانی در اختیار باستان‌شناسان قرار می‌دهد.

به گزارش فرادید؛ مهم‌ترین یافته این آرامگاه، یک کراتر منقوش ساخت کورینت است؛ شهری که در جهان یونان باستان یکی از مراکز مهم تولید سفال به شمار می‌رفت. این ظرف در اصل برای مخلوط کردن و سرو شراب در مراسم نوشیدن جمعی استفاده می‌شد، اما پس از رسیدن به پونتچانیانو، کارکرد آن تغییر کرد و از آن برای نگهداری استخوان‌های سوخته فرد متوفی استفاده شد.

این ظرف درون سازه‌ای چهارگوش و با دقت ساخته‌شده از قطعات تراورتن قرار گرفته بود و در بالای آن نیز یک تخته‌سنگ به‌عنوان پوشش قرار داشت. این شیوه تدفین که در منابع باستان‌شناسی از آن با عنوان «آرامگاه مکعبی» یاد می‌شود، در شمال کامپانیا شناخته‌شده است، اما در پونتچانیانو بسیار نادر محسوب می‌شود.

پیش از کشف مقبره ۱۰۱۸۸، تنها دو نمونه از این نوع آرامگاه، یعنی مقبره‌های ۱۸۴۰ و ۹۹۵۴، در این محوطه شناسایی شده بود. هر دو نمونه اکنون در موزه ملی باستان‌شناسی «اتروسک‌های مرزی» در پونتچانیانو به نمایش گذاشته شده‌اند.

به گفته اداره میراث باستان‌شناسی، هنرهای زیبا و چشم‌انداز سالرنو و آولینو، چند ویژگی نشان می‌دهد که مقبره ۱۰۱۸۸ احتمالاً متعلق به یکی از افراد برجسته جامعه محلی بوده است.

ساختار سنگی پیچیده، آیین سوزاندن جسد و استفاده از یک کراتر بزرگ و وارداتی، همگی نشان می‌دهند که این آرامگاه احتمالاً با هدف نمایش جایگاه اجتماعی متوفی ساخته شده بود. خود کراتر نیز معنای نمادین مهمی داشت. در جهان باستان مدیترانه، کراتر یکی از ظروف اصلی در مراسم «سیمپوزیوم» یا آیین نوشیدن جمعی شراب بود؛ مراسمی که ارتباط نزدیکی با هویت و منزلت اجتماعی نخبگان داشت.

نقوش روی کراتر و منشأ کورینتی آن نیز اهمیت بیشتری به این تدفین می‌بخشد. این ظرف از طریق شبکه‌های بازرگانی مدیترانه‌ای به پونتچانیانو رسیده بود؛ شبکه‌هایی که جوامع اتروسکی کامپانیا را با جهان یونانی پیوند می‌دادند.

وجود سفال‌های وارداتی و دیگر اشیای تجملی در گورستان نشان می‌دهد که نخبگان محلی در شبکه‌های فرهنگی و تجاری گسترده‌ای در سراسر مدیترانه مشارکت داشتند. مقبره ۱۰۱۸۸ نمونه‌ای روشن از این موضوع است که چگونه یک شیء خارجی می‌توانست پس از ورود به یک جامعه محلی، معنایی تازه پیدا کند و بخشی از سنت‌های تدفین آن جامعه شود.

کراتر کورینتی صرفاً به‌عنوان یک شیء ارزشمند در کنار متوفی دفن نشده بود، بلکه خود به ظرف نگهداری بقایای فرد تبدیل شده بود. به این ترتیب، ظرفی که در اصل با فرهنگ نوشیدن و مناسبات اجتماعی نخبگان ارتباط داشت، به عنصر اصلی یک آیین تدفین تبدیل شد.