«ردپای سگ» بعد از 4 هزارسال از زیر خاک بیرون آمد
باستان‌شناسان در جریان کاوش‌های محوطه طاوشانلی هویوک در غرب ترکیه، ردپای سگی را کشف کرده‌اند که حدود ۴ هزار سال قدمت دارد. این ردپاها روی یک خشت گلی متعلق به خانه‌ای از عصر مفرغ باقی مانده‌اند؛ خانه‌ای که در آتش‌سوزی ویران شده بود. این آثار تصادفی، دریچه‌ای کم‌نظیر به زندگی روزمره ساکنان یکی از بزرگ‌ترین سکونتگاه‌های عصر مفرغ در غرب آناتولی می‌گشایند.
فرادید| حدود ۴ هزار سال پیش، سگی از روی خشتی تازه‌ساخته‌شده در سکونتگاهی در غرب آناتولی عبور کرد و مجموعه‌ای از ردپاهای خود را روی آن بر جای گذاشت. این خشت سرانجام در دیوار خانه‌ای به کار رفت، از آتش‌سوزی ویرانگری جان سالم به در برد و هزاران سال زیر خاک باقی ماند. اکنون باستان‌شناسان این خشت را در جریان کاوش‌های محوطه طاوشانلی هویوک در ترکیه از زیر خاک بیرون آورده‌اند.
به گزارش فرادید؛ این کشف ارتباطی ملموس و انسانی با ساکنان عصر مفرغ برقرار می‌کند. باستان‌شناسان معمولاً سفال‌ها، ابزارها و بقایای معماری را کشف می‌کنند، اما آثاری تصادفی مانند این ردپاها لحظاتی کوتاه از فعالیت‌های روزمره را حفظ می‌کنند؛ لحظاتی که به‌ندرت در شواهد باستان‌شناختی ثبت شده‌اند.
محمد نوری ارسوی، وزیر فرهنگ و گردشگری ترکیه، در ۲۶ اکتبر از این کشف خبر داد و ردپاها را اثری کوچک اما شگفت‌انگیز از زندگی در ۴ هزار سال پیش توصیف کرد. گروه کاوش به سرپرستی پروفسور ارکان فیدان از دانشگاه شیخ اده‌بالی بیله‌جیک، این خشت را در میان بقایای فروریخته ساختمانی پیدا کرد که بر اثر آتش‌سوزی ویران شده بود.
خشت گلی یکی از مصالح رایج ساختمانی در آناتولی عصر مفرغ بود. کارگران خاک، آب و کاه را با یکدیگر مخلوط می‌کردند، به این مخلوط شکل می‌دادند و آن را به صورت خشت درمی‌آوردند؛ سپس خشت‌ها را زیر نور خورشید خشک می‌کردند. ظاهراً در محوطه طاوشانلی، سگی پیش از سخت شدن گل از روی یکی از این خشت‌ها عبور کرده و رد پنجه‌هایش را روی سطح آن به جا گذاشته است.
با خشک شدن گل، نقش ردپاها نیز تثبیت شد. پس از آن، سازندگان خشت را در دیوار خانه‌ای به کار بردند و این اثر تا زمان آتش‌سوزی ساختمان در همان‌جا باقی ماند. بقایای فروریخته بنا از خشت و نقش‌های غیرمعمول آن محافظت کردند تا اینکه باستان‌شناسان در جریان کاوش‌ها به آن رسیدند.
این کشف حضور یک حیوان را در محدوده سکونتگاه به‌طور مستقیم نشان می‌دهد؛ هرچند صرفاً بر اساس این ردپاها نمی‌توان مشخص کرد که سگ به یکی از خانواده‌های ساکن تعلق داشته یا آزادانه در محوطه رفت‌وآمد می‌کرده است. بااین‌حال، این اثر نگاهی متفاوت به یک شهر پیشاتاریخی فراهم می‌کند؛ شهری که معمولاً از طریق ساختمان‌ها، اشیای باستانی و لایه‌های ویرانی آن مطالعه می‌شود.
