۹ حقیقت جالب دربارۀ «وایکینگ‌ها» که شاید نمی‌دانستید

فرادید| فیلم‌ها و سریال‌ها کاری کرده‌اند که تصور کنیم وایکینگ‌ها مردانی خشن، چرک‌آلود و پرمو با لباس‌هایی کثیف بودند.

اما کارشناسان می‌گویند این جنگجویان اسکاندیناویایی از تمیزترین مردمان اروپا بودند که مدل موهای خلاقانه داشتند، زنان انگلیسی را شیفته‌ی خود کرده بودند و حتی ماه عسل را اختراع کردند. در ادامه، با چند حقیقت خواندنی درباره وایکینگ‌ها آشنا شوید.

1- هر روز به ظاهر خود می‌رسیدند تا پایان دنیا را عقب اندازند

وایکینگ‌ها صبح خود را با رسیدن به بهداشت شخصی آغاز می‌کردند و شنبه‌ها روز حمام و شستشوی لباس‌هایشان بود. تصور می‌شود عادت‌های بهداشتی آنها در اساطیرشان ریشه داشته باشد. اشعار اسکاندیناویایی بر اهمیت حفظ تمیزی تأکید داشتند چون هرگز نمی‌دانستید ممکن است شب را کجا سپری کنید. به علاوه، آنها اعتقاد داشتند روح درگذشتگان درست به همان شکلی که پیش از مرگ بودند، به دنیای بعدی می‌رود. به همین دلیل همیشه باید بهترین خود می‌بودید تا شرمنده خدایان و ارواحی که پیش از شما از دنیا رفته بودند، نشوید. داشتن یک ظاهر تمیز و مرتب از جهت حفظ نظم دنیا هم اهمیت داشت. برای نمونه کوتاه کردن ناخن‌ها می‌توانست جلوی وقوع توفان راگناروک (Ragnarök) که به دنیا پایان می‌داد را بگیرد.

2- خوش‌پوش بودن را دوست داشتند

در فیلم‌ها و سریال‌ها اغلب می‌بینیم وایکینگ‌ها لباس‌هایی تیره و کدر به رنگ خاکستری یا قهوه‌ای به تن دارند. اما در واقعیت آنها شیفته رنگ‌های شاد همچون آبی، سبز، بنفش، قرمز و زرد بودند. وایکینگ‌‌ها شیفته زیورآلات نیز بودند و حلقه گردن، گردنبند، دستبند، حلقه انگشتان دست و پا، حلقه بازو، انگشتر، چشم‌نظر، بازوبند و گل سینه، از اقلام مورد علاقه آنها بود. زنان وایکینگ معمولاً موهای خود را می‌پوشاندند، برخلاف آنچه اغلب در فیلم‌ها و سریال‌ها به تصویر کشیده می‌شود که در آن موهای آنها همیشه باز است. آنها معمولاً سربند بلند یا روسری به سر می‌کردند.

3- مردان واکینگ محبوب زنان بودند

مردان وایکینگ به قدری جذاب بودند که حتی مردان انگلیسی تلاش می‌کردند مانند آنها باشند. به گفته یک مورخ انگلیسی، مردان وایکینگ به واسطه رفتار شایسته و خودمراقبتی‌هایشان خود را در دل زنان انگلیسی جا کرده بودند. دلیلش این بود که مردان انگلیسی برخلاف واکینگ‌ها عادت نداشتند لباس‌های خود را زود به زود عوض کنند و هر هفته حمام بروند.

4- مردان وایکینگ آرایش می‌کردند

مردان وایکینگ به چشم‌های خود سرمه می‌کشیدند که ترکیبی بود از سنگ سرمه خردشده، بادام سوخته، سرب، مس اکسیدشده، خاک سرخ، خاکستر و سنگ کریزوکولا. کشیدن سرمه کمک میکرد از چشم‌های خود در برابر نور شدید خورشید محافظت کنند. برخی هم معتقدند این کار کمک میکرد حشرات را از خود دور نگه دارند. وایکینگ‌ها اعتقاد داشتند سرمه به تقویت چشم‌هایشان کمک می‌کند و آن را مانع و درمانی برای برخی بیماری‌های چشمی مانند آب مروارید می‌دانستند. این کار در مجموع به تقویت بینایی کمک می‌کرد.

5- وایکینگ‌ها موهای خود را رنگ می‌کردند

اغلب اسکاندیناویایی‌ها بلوند بودند، به ویژه ساکنان شمال این منطقه. اما این به آن معنا نیست که موهای هیچ وایکینگی مشکی یا قرمز نبود. در عین حال، موی بلوند را جذاب‌ترین رنگ مو می‌دانستند. به همین دلیل زنان و مردان با استفاده از آب قلیایی موهای خود را دکلره می‌کردند. مردان ریش‌های خود را هم دکلره می‌کردند.

6- واکینگ‌ها موهای خود را می‌بافتند

وایکینگ‌ها به موهای خود می‌رسیدند و دست‌کم روزی یک بار آنها را شانه می‌کردند. به گمان برخی مورخان، آنها برای کنترل شپش این کار را می‌کردند، اما شواهد کافی برای اثبات آن وجود ندارد. شاید وایکینگ‌ها صرفاً از شانه زدن موهایشان لذت می‌بردند. به علاوه، محققان معتقدند واکینیگ‌ها موهای خود را می‌بافتند، به ویژه زنان جوان در جشن‌ها از این مدل مو استفاده می‌کردند و برخی مردان هم هنگام شرکت در برنامه‌های نظامی موهای خود را می‌بافتند.

7- هویج سفید و نان تهیه‌شده از پوست درخت غان می‌خوردند

وایکینگ‌ها بر اساس استانداردهای دوران قرون وسطی رژیم غذایی خوبی داشتند. همه طبقات جامعه، از پادشاهان گرفته تا ملوانان معمولی، هر روز گوشت می‌خوردند. این گوشت اغلب گوشت خوک بود چون پرورش آن راحت بود، اما گوشت گاو، گوسفند و بز هم می‌خوردند. آنها برای تأمین غذای خود، اسب هم پرورش می‌دادند. غذای موردعلاقه وایکینگ‌ها نوعی خورش گوشت به نام اسکاوس (Skause)  بود. آنها این غذا را با نانی می‌خوردند که از همه نوع غلات، حبوبات و حتی پوست درخت درست می‌شد. آنها هویج و کلم هم می‌خوردند. با این حال، آن زمان هویج‌ها نه نارنجی، بلکه سفید بودند.

8- وایکینگ‌ها ماه عسل را اختراع کردند

وایکینگ‌ها مراسم عروسی خود را معمولاً روز جمعه برگزار می‌کردند، چرا که جمعه را روز فریگ (Frigg)، الهه ازدواج و باروری می‌دانستند. آنها ترجیح می‌دادند در پاییز ازدواج کنند چون فصل برداشت محصولات بود و به این ترتیب می‌توانستند غذاهای متنوعی به مهمانان خود ارائه کنند. تازه عروس و دامادها اغلب به عنوان کادوی ازدواج، به اندازه یک ماه نوعی نوشیدنی شیرین که از عسل درست میشد، هدیه می‌گرفتند. اصطلاح «ماه عسل» از همین سنت آمده است.

9- وایکینگ‌ها می‌توانستند از همسر خود به خاطر طرز لباس پوشیدنش جدا شوند

خیانتکاری یک مرد دلیل قوی برای طلاق نبود. اما اگر مردی لباس‌های زنانه می‌پوشید، به خصوص پیراهن‌های یقه باز که سینه را در معرض دید قرار میداد، همسرش می‌توانست از او جدا شود. زن‌ها هم اگر در ملأ عام شلوار می‌پوشیدند، همسرشان می‌توانست از آن‌ها طلاق بگیرد.

منبع:  انتخاب