«گناه نخستین» آمریکا؛ ماجرای تلخی که چهار قرن پیش در چنین روزی آغاز شد

در حوالی ۲۰ اوت ۱۶۱۹ [۲۹ مرداد ۹۹۸]، «۲۰ و چند» آنگولایی که توسط پرتغالی‌ها ربوده شده بودند، وارد مستعمره بریتانیا در ویرجینیا شدند و سپس به دست مهاجران انگلیسی خریداری شدند. تاریخ دقیق این رویداد به‌ طور قطعی مشخص نیست؛ در نامه‌ای از همان دوران، ورود کشتی در «اواخر ماه اوت» ذکر شده است.

بااین‌حال، بسیاری این تاریخ را به‌ عنوان نمادی برای ورود آفریقایی‌های به بردگی گرفته‌شده به دنیای جدید انتخاب کرده‌اند؛ رویدادی که آغازگر حدود دو و نیم قرن برده‌داری در آمریکای شمالی شد.

مستعمره ویرجینیا که در سال ۱۶۰۷ در جیمزتاون تأسیس شده بود، تا سال ۱۶۱۹ حدود ۷۰۰ نفر جمعیت داشت. نخستین آفریقایی‌های به بردگی گرفته‌شده که به ویرجینیا رسیدند، در پوینت کامفورت، منطقه‌ای که امروزه «فورت مونرو» نامیده می‌شود، از کشتی پیاده شدند. بیشتر نام‌های آنان و همچنین تعداد دقیق افرادی که در پوینت کامفورت باقی ماندند، در گذر زمان از میان رفته است؛ اما اطلاعات زیادی درباره سفر آنان به دست آمده است.

آن‌ها در ابتدا به دست نیروهای استعماری پرتغال ربوده شده بودند. این نیروها اعضای اسیرشده پادشاهی‌های بومی کونگو و ندونگو را وادار کردند مسافتی طولانی و طاقت‌فرسا را تا بندر لواندا، پایتخت آنگولای امروزی، پیاده طی کنند. سپس آنان را سوار کشتی San Juan Bautista کردند؛ کشتی‌ای که به مقصد وراکروز در مستعمره اسپانیایی «اسپانیای نو» حرکت کرد.

طبق روال رایج آن دوران، حدود ۱۵۰ نفر از ۳۵۰ اسیرِ سوار بر کشتی در طول این سفر دریایی جان باختند. هنگامی که کشتی به مقصد نزدیک می‌شد، دو کشتی خصوصیِ مسلح، White Lion و Treasurer، به آن حمله کردند. خدمه این دو کشتی تا ۶۰ نفر از افراد به بردگی گرفته‌شده در Bautista را ربودند. کشتی White Lion بود که در ۲۰ اوت ۱۶۱۹ در پوینت کامفورتِ مستعمره ویرجینیا پهلو گرفت و شماری از این اسیران را در ازای دریافت مواد غذایی معامله کرد.

پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که این افراد از نظر حقوقی، در آن زمان، خدمتکاران قراردادی (indentured servants) محسوب می‌شدند. خدمتکاران قراردادی توافق می‌کردند ــ و در بسیاری از موارد مجبور می‌شدند ــ برای مدتی مشخص و بدون دریافت دستمزد کار کنند؛ اغلب برای پرداخت بدهی‌های خود. آنان از نظر قانونی می‌توانستند انتظار داشته باشند که پس از پایان قرارداد آزاد شوند. بسیاری از اروپاییانی که به آمریکا آمدند نیز به‌ عنوان خدمتکار قراردادی وارد این سرزمین شدند.

با وجود این طبقه‌بندی ــ و اسنادی که نشان می‌دهد برخی از این افراد سرانجام آزادی خود را به دست آوردند ــ روشن است که آفریقایی‌هایی که در سال ۱۶۱۹ به پوینت کامفورت رسیدند، به اجبار به خدمت گرفته شدند و با تعریف «افراد به بردگی گرفته‌شده» در اعلامیه جهانی حقوق بشر مطابقت داشتند.

ورود آنان به پوینت کامفورت فصل تازه‌ای را در تاریخ تجارت برده در اقیانوس اطلس رقم زد؛ تجارتی که از اوایل قرن شانزدهم آغاز شد و تا اواسط قرن نوزدهم ادامه یافت. این تجارت حدود ۱۲ میلیون آفریقایی را از سرزمین‌های‌شان آواره کرد و حدود ۵ میلیون نفر را به برزیل و بیش از ۳ میلیون نفر را به منطقه کارائیب منتقل کرد. اگرچه شمار آفریقایی‌هایی که به سرزمین اصلی آمریکای شمالی آورده شدند نسبتاً کمتر بود ــ حدود ۴۰۰ هزار نفر ــ اما نیروی کار آنان و فرزندان‌شان نقشی حیاتی در اقتصاد مستعمرات بریتانیا و بعدها ایالات متحده داشت.

دو تن از آفریقایی‌هایی که با White Lion وارد ویرجینیا شدند، آنتونیو و ایزابلا، به «خدمتکاری» کاپیتان ویلیام تاکر، فرمانده پوینت کامفورت، درآمدند. پسر آنان، ویلیام، نخستین کودک آفریقایی شناخته‌شده‌ای است که در آمریکا به دنیا آمد و طبق قوانین آن زمان، آزاد متولد شد.

بااین‌حال، در دهه‌های بعد، برده‌داری به‌تدریج در قوانین نهادینه و تثبیت شد.

خدمتکاران آفریقایی‌تبار اغلب پس از پایان قراردادشان نیز مجبور بودند به کار ادامه دهند. در سال ۱۶۴۰، دادگاهی در ویرجینیا جان پانچ، خدمتکاری را که سر به شورش برداشته بود، به بردگی مادام‌العمر محکوم کرد. با کاهش ورود خدمتکاران قراردادی سفیدپوست از انگلستان، یک نظام طبقاتی مبتنی بر نژاد شکل گرفت و خدمتکاران آفریقایی‌تبار بیش از پیش برای تمام عمر در بند نگه داشته شدند. در سال ۱۶۶۲، دادگاهی در ویرجینیا حکم داد کودکانی که از مادران برده به دنیا می‌آیند، متعلق به مالک مادر هستند.

با تبدیل محصولات کشاورزیِ تجاری مانند تنباکو، پنبه و شکر به پایه‌های اقتصاد مستعمرات، برده‌داری به موتور محرک این اقتصاد تبدیل شد. اگرچه تجارت برده در سال ۱۸۰۷ ممنوع شد، نظام برده‌داری و اقتصاد مبتنی بر کشتزارهای بزرگ که به‌ واسطه آن امکان‌پذیر شده بود، در ایالت‌های جنوبی رونق گرفت. سرشماری سال ۱۸۶۰ نشان داد که ۳٬۹۵۳٬۷۶۰ فرد برده در ایالات متحده زندگی می‌کردند؛ رقمی که حدود ۱۳ درصد از کل جمعیت کشور را تشکیل می‌داد.

درگیری میان لغوکنندگان برده‌داری و کسانی که می‌خواستند برده‌داری را حفظ و در مناطق بیشتری گسترش دهند، یکی از عوامل اصلی آغاز جنگ داخلی آمریکا بود. رئیس‌جمهور آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۳ با صدور اعلامیه آزادی بردگان، به‌ طور رسمی بردگان مناطق جنوبی را آزاد اعلام کرد؛ هرچند برده‌داری در ایالات متحده سرانجام در سال ۱۸۶۵ و با تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی به‌طور رسمی لغو شد.

درنهایت، ۲۴۶ سال برده‌داری خشن تأثیری غیرقابل‌اندازه‌گیری بر جامعه آمریکا بر جای گذاشت. یک قرن دیگر پس از جنگ داخلی طول کشید تا تفکیک نژادی در آمریکا خلاف قانون اساسی اعلام شود؛ اما پایان نژادپرستی مورد حمایت قانون به هیچ‌وجه به معنای پایان نژادپرستی و تبعیض در آمریکا نبود.

از آن‌جا که برده‌داری پس از ورود به جیمزتاون، به بخش مهمی از فرهنگ و اقتصاد آمریکای اولیه تبدیل شد، از آن اغلب با عنوان «گناه نخستین» آمریکا یاد می‌شود.

منبع: خبرآنلاین