۱۶۰ کیلومتر پرواز، بدون بال زدن

۱۶۰ کیلومتر پرواز، بدون بال زدن

پروفسور امیلی شپرد، بیولوژیست در دانشگاه سوانسی ولز و از نویسندگان این مقاله پژوهشی، می‌گوید: «کرکس‌ها خلبان‌های ماهری هستند، ولی انتظار نداشتیم که تا این حد از خود مهارت نشان بدهند.»
کد خبر: ۸۲۷۰۳
بازدید : ۱۶۰۹۵
۳۱ تير ۱۳۹۹ - ۱۲:۱۶
۱۶۰ کیلومتر پرواز، بدون بال زدن
 
نتایج یک تحقیق که به تازگی منتشر شده است نشان می‌دهد گونه‌ای از کرکس به نام «رُخ‌کرکس آند» می‌تواند بدون حرکت دادن بال‌های خود ساعت‌ها در هوا پرواز کند. کرکس آند که بزرگترین پرنده با توانایی پرواز در دنیا محسوب می‌شود، بال‌هایی به طول بیش از سه متر دارد و از جثه‌ای به وزن تقریبی ۱۵ کیلوگرم برخوردار است.

محققان در پژوهش تازه برای نخستین بار دستگاه‌هایی اندازه گیر را بر روی ۸ کرکس آند در منطقه پاتاگونیا در آمریکای جنوبی نصب کردند تا نحوه حرکت بال‌های این پرندگان را در طول ۲۵۰ ساعت پرواز بررسی کنند. نتایج داده‌ها به طرز حیرت انگیزی نشان می‌داد این پرندگان تنها یک درصد از زمان کل پرواز را صرف بال زدن کرده اند که اکثر این اوقات نیز به هنگام بلند شدن از زمین بوده است.

اطلاعات حاصل از پروژه نشان می‌دهد یکی از این پرنده‌ها در طول یک پرواز ۵ ساعته، ۱۶۰ کیلومتر را پیموده بدون اینکه حتی یک بال بزند. نتایج این تحقیق روز دوشنبه در نشریه آکادمی ملی علوم بریتانیا منتشر شده است.

پروفسور امیلی شپرد، بیولوژیست در دانشگاه سوانسی ولز و از نویسندگان این مقاله پژوهشی، می‌گوید: «کرکس‌ها خلبان‌های ماهری هستند، ولی انتظار نداشتیم که تا این حد از خود مهارت نشان بدهند.»

دانشمندان در توضیح این امر می‌گویند برای پرندگان آسمان فضایی خالی به حساب نمی‌آید، بلکه ناحیه‌ای است پر از امکانات نامرئی که به آن‌ها در پرواز کمک می‌کند؛ جریان‌های هوای گرم که به بالا می‌روند، تندباد‌ها و همچنین جریان‌های هوایی که توسط موانع طبیعی در زمین همچون کوه‌ها تغییر جهت داده می‌شوند.

پرندگان با سوار شدن روی جریان‌های هوایی می‌توانند مسافت‌های طولانی را بپیمایند بدون اینکه به بال زدن احتیاج پیدا کنند.

سرجیو لامبرتوچی، بیولوژیست در دانشگاه ملی کوماهو در آرژانتین می‌گوید: «وقتی می‌بینید کرکس‌ها دارند در آسمان یک قوس می‌زنند، در واقع دارند از مزیت جریان هوای گرم بهره می‌برند.»

وی که از محققان این پروژه بوده است می‌گوید ابزار‌های اندازه گیر طوری برنامه ریزی شده بودند که بعد از مدت یک هفته از پشت پرنده سقوط کنند. امری که در بعضی موارد یافتن آن‌ها را دچار مشکل کرده است: «بعضی وقت‌ها دستگاه‌ها داخل لانه‌هایی در نوک صخره‌ها در میان رشته کوه‌های آند می‌افتادند به نحوی که مجبور بودیم ۳ روز صرف کنیم تا آن‌ها را برداریم.»

مطالعات پیشین نشان داده بودند که لک لک‌های سفید و عقاب‌های ماهی گیر به ترتیب حدود ۱۷ و ۲۵ درصد از زمان پرواز‌های مهاجرتی خود را به بال زدن اختصاص می‌دهند.

 
منبع: یورو نیوز
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر:
نگاه
تازه‌‌ترین عناوین